نامش را از مردم شنيده بود ، فرمود : اگر در ميان اين جماعت عمران صابى باشد ، تويى ؟ گفت : آرى ، منم . امام عليه السلام سؤال كن ، امّا اعتدال را در بحث از دست مده و از كلمات ناموزون و انحراف از اصول انصاف بپرهيز . عمران صابى : به خدا سوگند ، من چيزى جز اين نمى خواهم كه واقعيت را براى من ثابت كنى تا به دامنش چنگ بزنم و از آن صرف نظر نخواهم كرد . امام عليه السلام هر چه مى خواهى ، بپرس . در اين هنگام ، حاضران ازدحام كردند و به يكديگر نزديك شدند . همگى گردن كشيدند و سپس سكوتى مطلق بر مجلس حكم فرما شد تا ببينند اين مناظرهء حساس به كجا مى انجامد . عمران صابى : از نخستين وجود در جهان هستى و مخلوقاتش با من سخن بگوى . از قرائن استفاده مىشود كه منظور عمران صابى پاسخ به دو سؤال مهم در مسئلهء خداشناسى بود : نخست اين كه خداوند چه هدفى از آفرينش داشت و چه كمبودى از او با آفرينش بر طرف مى شد ؟ ديگر اين كه آيا آفرينش از عدم صورت گرفته و هيچ ماده اى قبل از آن نبوده ؟ و چگونه اين امر تصوّر است ؟ امام عليه السلام اكنون كه سؤال كردى ، با دقت گوش كن . ما معتقديم خداوند هميشه بوده و يگانه و واحد بوده و چيزى با او نبوده است .